Bu babalar gününde, babamla hatıralar yolculuğu…


20 Haziran 2010
Işıl Öz (Turkish Journal)

Babama dair belleğimde yer eden ilk görüntü, kaloriferin kenarında, camdan dışarı bakarken, bana yoğurt yedirmesi... Yoldan geçen arabaları izleyip, kendimizce oyunlar ürettiğimiz yıllar. “Arabaları “Et et et” diye çağırırdın” der, o günleri anarken… Arabalara “Et” diyen, çok da yaratıcı olmayan bebek beni, babamın hatırladığı ilk sahne ise malumunuz doktorların “Öz bebek doğdu, müjde!” diyerek beni onun kollarına vermeleri.

Yazları anneannem ve dedemle Bünyan’da kaldığım dönemlerde, haftasonu geldiğinde otobüs yolu bekleyen ben ve sevinçle kucağına atladığım canım babamın hikayesi bu.

1943’te Çankırı’nın Kurşunlu ilçesinde doğmuş. Annesi, daha babam ortaokuldayken felç geçirmiş ve kısa süre sonra ölmüş. Daha lise yaşındayken babasını tren kazasında kaybetmiş, ne acıdır ki abisi de tren kazası sonucu ölmüş. Üç ablası memlekette hayat kurmuş, babam ortaokuldan beri yatılı okuduğu Ankara’ya yerleşmiş. Teknik resim bölümünde yetenekli bir öğrenci olduğu için Yıldız Teknik Üniversitesi İnşaat Mühendisliği Fakültesi’nde okuması için teklif gelmiş; ama babası, "seni İstanbul’da okutamam" dediği için, Ankara’da o dönem Alman Okulu diye bilinen İnşaat Yüksek Okuluna girmiş. Hem okumuş hem de devlet memurluğu başlamış. Tiyatro’ya meraklı, gezip görmeyi bilen yaşam dolu bir karakter o. Parasız pulsuz yıllarda, küçücük yaşında bir futbol takımının top taşıyıcısı olarak yurt dışına çıkmayı becerecek kadar işini bilen.

Bir yandan hayatı yakalamaya çalışarak, bir yandan da abisinin çocuklarına babalık yaparak geçmiş yıllar. 1977’de annemle evlenmişler. Ankara’ya yerleşmişler. Bir süre sonra Kayseri vazgeçilmez olmuş. Sol görüşlü biri olarak, lojman ayarlamaktan tutun, kariyerinde ilerlemesi olsun önüne çok engel çıkarmışlar. Ecevit’in mitinglerini şapka, gözlükle takip eden, devlet memuru psikolojisinin ağır hissiyatına arada yenilen ama görüşünden hiç sapmamış bana da bu konuda örnek olmuş biri o.

Dolmuşlarda babamın ellerine bakıp bakıp, benim babamın elleri herkesin ellerinden daha güzel; diye düşündüğüm, benim dünyamın en güçlü, en yakışıklısıdır o. Ufacık yaşımda, Beşiktaş’ın ilk onbirini ezberlemem, futbolcu Metin’e aşık olmam hep onun yüzündendir. Koltukların üstünde gol sevinci yaşadığım, ancak kız tavlasında yenebildiğim, piştide hile yapmasına izin verdiğim, bulmacayı hala onun kadar iyi çözemediğim, bana yüzmeyi öğreten, voleybol oynamam için emek sarfeden, okul ve klüp maçlarımızın vazgeçilmez seyircisi o. Varlık Dergisi ile tanışmamı, tiyatronun benim için vazgeçilmez olmasını o sağladı. Bir yere giderken bavula konulacakların listesini günler öncesinden hazırlamayı, randevum varsa buluşma yerine on dakika öncesinden varmayı o öğretti bana.

Haftada bir mutlaka pastahane kaçamağımızın olduğu, alışverişte kavga dövüş isteklerimi kırmayan dostum babamla hiç mi anlaşamadığımız olmadı? Olmaz mı… İlk anlaşamadığımız konu, benim lisede sosyal bölümü öğrencisi olmamdır mesela. O kızının mimar olmasını çok istedi, ama gelin görün ki kızı sayısal işlere o kadar kabiliyetli değildi. Birçok arkadaşım karnesinde zayıfla eve gider, babaları canın sağ olsun der. Ben eve taktir alıp giderdim, babam, “Bu derslerden taktir almasan ayıp” der, “Biz senin zamanında”… diye muhabbeti ciddileştirirdi.

Arada odama gelir, şöyle bir göz atardı, “Vay be! Benim hiç böyle kendime özel odam olmadı, çok şanslısın…” derdi. Arada herhangi bir konuda naz yaptığımda, “bir kardeşin olsa da görseydin hayat bu kadar kolay olacak mıydı sana bakalım?” diye takılırdı. Şımarma lüksüm ise hiç olmadı; çünkü babamın replik hep aynıydı: “Ya hanım, biz bu kızı koleje göndermekle hata ettik, bir eli yağda bir eli balda bu çocukların, şartları zorlamayı öğrenmeyecek diye korkuyorum”

Yazları Köy Hizmetleri’nin kamplarına giderdik. Benden yaşça küçük çocuklar dilediklerince kumsalda zaman geçirirken, benim babam gece oniki olunca ışığın altında belirirdi: “Işıl, derhal eve…”

Eften püften şeyler için iddialı tartıştığım tek insandır babam, çünkü ondan başka kimse benim damarıma basmayı bu kadar güzel başarabilmiş değildir. Kıyameti koparırız, sonra hiçbirşey olmamış gibi sarılan biz. Yani annem hep haklı, ben kimin kızıyım? Babamın…

Ne çok şey yaşadık birlikte… Sabah annem okula erken gittiği için kahvaltımızı hazırlayan, beni kar kış demeden okula mutlaka kendi bırakan, oradan servisle işine giden, arada okul çıkışı bir ağaç ya da direk arkasından beni takip ettiğini bildiğim, erkek arkadaş konularında anlayışsız olmayan, arkadaşlarımla tanışmaktan çekinmeyen; ama gerektiğinde onlara gözdağı verme konusunda iddialı olan can yoldaşım o benim.

Buraya geldikten sonra okul sonrası harçlığımı çıkarmak için bir yerde çalışmaya başlamış ve de ilk kazandığım para ile ona bir çift ayakkabı yollamıştım. O çift ayakkabıyı hala eskimesin diye özenle kullanıyor ve de paketi aldığı günü hala gözleri dolarak anlatıyor.

Eskiden birçok konuda tartışırken, “Şimdi çok toysun, yıllar geçince beni daha iyi anlayacaksın” derdi. Sanırım o yıllar geçti ve ben babamı, öğütlerini şimdi çok daha iyi anlıyorum. Dünyada en yakın olduğu insan olduğumu biliyorum ve yaşadığı onca zorluklara rağmen güçlü bir aile kurduğu için de önünde eğiliyorum.

Biliyorum ki çok özlüyor beni, benimle kavga etmeyi, bana ekmek arası tere ikram etmeyi, dışarı çıkıp bana keşkül ısmarlamayı, alakasız müziklerde benimle dans etmeyi… Ama o da biliyor ki, yarınlar bizim!!! Dünyanın bir ucunda bile olsam ansızın gelebilir!!!